نتایج امتحانات نهایی بار دیگر وضعیت نامطلوب آموزشی سیستان و بلوچستان را مورد توجه قرار داده ؛ این استان با میانگین نمره ۸.۱۷ و ۳۷.۷۸ درصد قبولی، در رتبه ۳۰ کشور قرار گرفته است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بلوچ توار بررسی وضعیت آموزشی استان نشان میدهد مشکلات آموزش و پرورش تنها به کمبود فضای آموزشی و امکانات محدود نمیشود و کمبود معلم، کمبود نیروی متخصص، جابهجایی فرهنگیان، ضعف تجهیزات آموزشی و نحوه مدیریت برخی مناطق نیز از جمله موضوعاتی است که مورد انتقاد فرهنگیان و نیروهای محلی قرار گرفته است.
در برخی مناطق جنوبی استان، از جمله ایرانشهر، بمپور، دلگان، سرباز، راسک و فنوج، درباره سهم این شهرستانها از امکانات و ظرفیتهای عدالت آموزشی مطالباتی مطرح است و کمبود معلم در برخی مدارس نیز همچنان یکی از دغدغههای اصلی برای آغاز سال تحصیلی عنوان میشود؛ در شرایطی که بخشی از مدارس به نیروی متخصص نیاز دارند.
از سوی دیگر، انتقادهایی درباره نحوه انتصاب برخی مدیران و معاونان آموزش و پرورش در مناطق جنوبی استان مطرح شده و منتقدان معتقدند در انتخاب مدیران باید سابقه، تخصص و تجربه آموزشی ملاک اصلی باشد و ملاحظات سیاسی و روابط خارج از مجموعه آموزش و پرورش، در تصمیمگیریهای مدیریتی دخالت نداشته باشد.
کمبود کلاسهای مجهز و هوشمند و ضرورت برگزاری دورههای آموزشی و مهارتی برای معلمان نیز از دیگر مواردی است که باید در برنامههای ارتقای کیفیت آموزشی استان مورد توجه قرار گیرد در کنار این مسائل، انتقال فرهنگیان از مناطق دارای کمبود نیرو نیز نیازمند بررسی دقیق و رعایت ضوابط و تعهدات خدمت است.
با توجه به نتایج بهدستآمده، انتظار میرود نهادهای نظارتی و سازمان بازرسی ضمن بررسی وضعیت آموزشی استان، عملکرد مناطق مختلف را در حوزه نیروی انسانی، انتصابات، توزیع امکانات و اجرای برنامههای آموزشی مورد ارزیابی قرار دهند و آموزش و پرورش استان نیز درباره دلایل این نتایج و برنامه خود برای جبران عقبماندگی آموزشی توضیح ارائه کند.
تداوم این وضعیت در حالی است که پیامدهای ضعف آموزشی محدود به نتایج امتحانات نهایی نخواهد بود و میتواند در ادامه مسیر تحصیلی و ورود دانشآموزان به دانشگاه و بازار کار نیز آثار خود را نشان دهد.
سیستان و بلوچستان در قعر جدول نمرات امتحانات نهایی؛ انتقادها از وضعیت مدیریت و کمبود معلم

رقابت با دیروز؛ روایت رشد سیستان و بلوچستان در نمرات نهایی
در ارزیابی نظام آموزشی، رتبه کشوری تنها یک شاخص است؛ شاخص مهمتر، فاصله امروز با دیروزِ همان استان است. بر این مبنا، سیستان و بلوچستان در امتحانات نهایی سال ۱۴۰۴ با میانگین ۷.۷۳ در پایین جدول قرار داشت. در سال ۱۴۰۵، میانگین نمرات نهایی این استان به حدود ۱۱ رسید. هرچند رتبه ۳۰ کشوری جایگاه مطلوبی نیست، اما رشد حدود سه نمرهای یک جهش درونی و قابل تقدیر است.
این جهش، محصول مجموعهای از تلاشهاست: معلمانى که در سختترین شرایط آموزشی ایستادند، مدیریت استانی که برنامههای جبرانی را جدی گرفت، کلاسهای رایگان، اعتکافهای علمی، بهبود زیرساختها و همراهی خانوادهها. اگر این عوامل نبود، چنین رشدی در کوتاهمدت ممکن نبود. پس تقدیر از معلمان و مدیران استان، تقدیر از تلاشی است که به ثمر نشسته است.
با این حال، نباید واقعیت را پنهان کرد: فاصله سیستان و بلوچستان با میانگین کشوری و استانهای برتر همچنان زیاد است. رشد امسال نقطه شروع است، نه پایان راه. تداوم آن نیازمند نگاه ویژه مرکز است: تأمین معلم متخصص، تجهیز مدارس، عدالت در توزیع منابع، حمایت از دانشآموزان مناطق محروم و تقویت نقش اولیا. بدون این حمایتها، رشد میتواند شکننده بماند.
نتیجه آنکه سیستان و بلوچستان امسال با خودش رقابت کرد و برد. رتبه ۳۰ نشانه عقبماندگی تاریخی است، اما رشد نسبت به سال قبل نشانه توانمندی و اراده است. این مسیر باید با حمایت ملی و همراهی خانوادهها ادامه یابد تا استان از انتهای جدول به جایگاه شایستهاش نزدیک شود.