به گزارش گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی بلوچ توار آنچه در هفته های اخیر در پرونده گروه‌های مسلح در سیستان و بلوچستان بیش از خود درگیری‌ها جلب توجه می‌کند، نشانه‌های اختلال در زنجیره اعتماد و ارتباطات داخلی می باشد؛ وضعیتی که در شبکه‌های مخفی می‌تواند از یک ضربه عملیاتی نیز مهم‌تر باشد وقتی اعضای یک مجموعه مسلح نسبت به فرمانده، رابط، پیام‌رسان و حتی نزدیک‌ترین افراد خود دچار تردید شوند، ساختار از درون آسیب‌پذیر می‌شود.
در گزارش‌های منتشرشده «اجمل بلوچ» به عنوان فردی که نقش «سرپل هدایت» داشته، مطرح شده و بر اساس این روایت‌ها، مأموریت‌ها و دستورات از طریق ارتباطات مختلف، از جمله فضای مجازی، به عناصر میدانی منتقل می‌شده و اهمیت این ادعا در آنجاست که اگر یک حلقه ارتباطی شناسایی یا کنترل شود، اطلاعات آن می‌تواند به شناسایی افراد، محل‌ها و ارتباطات مرتبط با آن منجر شود.
نقطه حساس ماجرا دقیقاً همین‌جاست: نحوه لو رفتن شبکه و در یک ساختار زیرزمینی، اطلاعات به صورت زنجیره‌ای منتقل می‌شود؛ فرمانده به رابط، رابط به عنصر میانی و عنصر میانی به تیم عملیاتی متصل است بنابراین، شناسایی یک حلقه ارتباطی می‌تواند مسیر دسترسی به حلقه‌های بعدی را باز کند.
گزارش‌های رسمی درباره عملیات در بخشان سراوان، منزل‌آب زاهدان و دیگر نقاط استان نیز بر «اشراف اطلاعاتی»، شناسایی قبلی و در برخی موارد گزارش‌های مردمی تأکید داشته‌اند.
اما ضربه اصلی تنها زمانی وارد می‌شود که اعتماد داخلی از بین برود و انتشار اعترافات متقابل و متهم شدن اعضا به خیانت یا لو دادن عملیات، حتی در صورت اختلاف درباره صحت جزئیات، نشان‌دهنده شکل‌گیری یک فضای پرتنش در روایت‌های منتشرشده از این شبکه‌هاست. در چنین شرایطی، هر بازداشت می‌تواند موج جدیدی از سوءظن ایجاد کند: چه کسی اطلاعات را منتقل کرده؟ کدام ارتباط شناسایی شده؟ چه کسی محل تیم را لو داده و چه کسی دستور عملیات را منتقل کرده است؟
این چرخه، یک پیامد مهم دارد: شبکه‌ای که زمانی برای اجرای عملیات به اعتماد متقابل نیاز داشت، ممکن است برای حفظ خود مجبور شود بخشی از توانش را صرف کنترل اعضای خودش کند از این مرحله به بعد، مشکل تنها فشار بیرونی نیست؛ بی‌اعتمادی داخلی نیز به یک عامل فرسایشی تبدیل می‌شود.
عملیات‌های اخیر در بخشان و جهاد آباد سراوان ، منزل‌آب زاهدان و عملیات امروز راسک را نیز می‌توان از همین زاویه بررسی کرد اهمیت این رخدادها صرفاً در درگیری مسلحانه نیست؛ بلکه در این است که طبق گزارش‌های رسمی، در چند مورد نیروهای امنیتی پیش از اجرای عملیات موردنظر، به محل یا تیم مسلح دسترسی پیدا کرده‌اند این موضوع پرسش مهمی را مطرح می‌کند: اطلاعات چگونه به دست آمده و کدام حلقه ارتباطی امکان شناسایی تیم را فراهم کرده است؟
پاسخ قطعی به این پرسش در اشراف بالای و پیش دستانه سربازان گمنام امام زمان (ع) در اداره کل اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه بوده و با این حال، مجموعه گزارش‌ها سه مسیر اصلی را برجسته می‌کند: اطلاعات به‌دست‌آمده از افراد بازداشت‌شده، رصد ارتباطات و گزارش‌های مردمی و ترکیب این منابع، در صورت صحت گزارش‌های رسمی، می‌تواند به تدریج تصویری از ساختار، ارتباطات و تحرکات یک شبکه مسلح ایجاد کند.
در چنین شرایطی، هر عملیات علیه خانه امن تروریست ها لزوماً یک پرونده منفرد نیست؛ می‌تواند نقطه آغاز شناسایی حلقه‌های بعدی باشد و انتشار اتهام‌های متقابل می‌تواند به فرسایش سازمانی منجر شود.
از این منظر، آنچه درباره «فروپاشی» این گروه‌ها گفته می‌شود، اگر بخواهد معنای اطلاعاتی و قابل سنجش داشته باشد، باید در سه سطح بررسی شود: فروپاشی اعتماد میان اعضا، اختلال در زنجیره فرماندهی و کاهش توان پنهان‌سازی ارتباطات. کشته شدن یا بازداشت تعدادی از اعضا به فروپاشی ساختاری منجر شده چون که که این سه حلقه همزمان دچارآسیب شده است
تصویر کنونی بیش از هر چیز، تصویری از یک نبرد اطلاعاتی بوده؛ نبردی که در آن هدف فقط شناسایی یک تیم مسلح نیست، بلکه کشف زنجیره‌ای است که فرماندهی، رابط‌ها، نیروهای میدانی و پشتیبانی گروهک های مسلح را به یکدیگر متصل می‌کند.
اگر گزارش‌های منتشرشده درباره اعترافات، شناسایی ارتباطات و اتهام‌زنی‌های داخلی گروهک جبهه مبارزین را کنار عملیات‌های اخیر قرار دهیم، یک نکته برجسته می‌شود: ضربه اصلی زمانی اتفاق می‌افتد که اعضای یک شبکه دیگر ندانند چه کسی قابل اعتماد است و اینکه به فروپاشی کامل ساختارهای مسلح منجر خواهد شد یا آنها را به سمت بازآرایی و تغییر شیوه فعالیت سوق می‌دهد، پرسشی است که پاسخ آن را باید در تحولات ماه‌های آینده جست‌وجو کرد.
